Eg har ikkje klart å finne nettopp smeden frå «smia på Landsbøgdi» i nokre kjente kjelder på internett — det kan hende den historia er lokal og ikkje dokumentert digitalt, eller at namnet på staden staving/skriving varierer i eldre skrift. Men eg kan likevel gje deg kontekst og typiske trekk ved bygdsmeder og smier i Noreg, som sannsynleg gjeld for smeden du tenker på 😊

🛠️ Kven var smeden på landsbygda?

I gamle dagar var smeden ein viktig handverkar i bygda. Dei fleste gardar hadde ikkje eigen smie, så når ein trengte:

• hestesko, nagler, plogjern

• reparasjon av verktøy

• kjettingar, låsar og beslag
  … så måtte ein til smeden på smia i bygda.

Smeden innafor bygda:

• var ofta bøygd som bonde samtidig — handverket var eit tillegg til gardbruket.

• hadde smiebygning litt vekk frå tunet, på grunn av brannfare.

• var høgt respektert for kunnskapen sin — og i eldre tid kunne smeden nærast oppfattast som «magisk» fordi han forma jern med varme og hammer.

🧑‍🏭 Arbeidet i smia

I smia brukte smeden gjerne:

• esse (ildstad + blåseborst) for å varme jernet.

• ambolt og hammer for å forme jernet.

• diverse manuelle verktøy og former til nagler, redskapar og beslag.

Arbeidet var fysisk, møysommelig og stillte krav til erfaring og observasjon. Mange smedar lærde faget gjennom læretid og praksis.

🏡 Smia som møteplass

Smia var ikkje berre ein arbeidsplass:

• Bønder kom dit med bestillingar.

• Dei utveksla nyheiter og prat.

• Smia kunne vere fast stoppestad for folk på vegen.

Eit godt eksempel er Håkensen‑smia på Haugen:

Der dreiv fleire generasjonar smed frå ca. 1800‑talet og utover, og smia vart ei sosial plass for bygdefolk og reisande.