Smørgods var ei historisk nemning i Noreg på jordgods der leiga (landskulda) vart betalt i smør.

I mellomalderen og tidleg nytid vart skattar og leige av jord i stor grad betalt i reelle varer heller enn pengar, der smør var ein av dei mest verdfulle og mest nytta betalingsmidlane.

Kjenneteikn på smørgods:

    Standardisert verdi: Smør var lett å transportere, lagre og dele opp, og fungerte i praksis som ein lokal valuta. Ein standard mæle eller laup smør hadde ein fastsett verdirelasjon til t.d. korn eller huder.

    Geografisk utbreiing: Nemninga vart særleg brukt på Vestlandet og i fjell- og dalbygdene der husdyrhald var hovudnæring og smørproduksjon var stor.

    Eigarskap: Smørgods kunne vere i eige hjå kyrkja, krona (kongen) eller adelen, men vart ofte driva av leiglendingar som leigde jorda mot å levere ein viss mengde smør årleg.

Ordninga med vareleige og smørgods gleid gradvis ut utover på 1700- og 1800-talet etter kvart som pengeøkonomien tok over.