Kjære alle saman.
I dag er vi samla for å ta avskjed med Melchior, og for å minnast livet hans - eit langt liv som strekte seg frå 4. juli 1938 til 18. februar 2026.
Melchior voks opp i ein syskenflokk på seks, som den tredje eldste. Oppveksttida var prega av både uvisse og motgang. Sommaren 1944 vart han alvorleg sjuk av difteri og var nær ved å miste livet. At han kom seg gjennom den sjukdomen, vart starten på eit liv som skulle bli langt og innhaldsrikt.
Melchior valde kunnskapens veg. Etter grunnutdanninga studerte han i sju år før han byrja som samfunnsøkonom i Finansdepartementet. Der vart han verande heile yrkeslivet sitt. Melchior var ein mann som tok ansvar på alvor. Han var stillfaren, pliktoppfyllande og hadde stor respekt for teieplikta som følgde arbeidet hans. I ei tid der mange kanskje kunne ha søkt merksemd eller posisjon, valde han heller det stille og samvitsfulle arbeidet. Slik var han - tru mot verdiane sine og oppteken av å gjera det rette.
Men først og fremst var Melchior eit familiemenneske. Saman med odelsjenta Ingrid bygde han eit liv og ein heim der familien stod i sentrum. Dei fekk to søner, Terje og Erling og seinare fire barnebarn som han var svært glad i og stolt av.
Naturen og røtene hans hadde også ein viktig plass i livet. Familien fekk oppleva mange gode stunder på slektsgarden i Reinli og på setra i Bjødalen. 
På Joranger bygde Melchior eit fritidshus i tunet på oppvekstgarden. Der knytte han fortid og notid saman, og der kunne familien samlast i eit landskap som hadde betydd mykje for generasjonane før han.
Melchior var ikkje ein mann som tok mykje plass. Han var stillfaren og ettertenksam, og han møtte andre menneske med respekt. Han ønskte ikkje å såre nokon, og bar med seg ein naturleg omtanke for dei rundt seg.
Då Ingrid døydde i 2022, vart livet annleis. Dei hadde delt mange år saman, og etter hennar bortgang vart kvardagen stille på ein ny
måte. Men minna om livet dei hadde levd saman, og familien dei hadde skapt, levde vidare rundt han.
I dag tek vi avskjed med Melchior. Samstundes tek vi vare på alt det han var for oss som far, bestefar, bror og familiemann.
Livet hans minner oss om at ikkje alle spor i verda blir sette med store ord eller høg røyst. Nokre av dei viktigaste spora blir sette stille -
gjennom pliktkjensle, omsorg og truskap mot dei ein er glad i.
Vi takkar for livet hans og for minna vi har fått.
Fred over minnet hans.